Til að halda einhverju af geðheilsunni þá skrifa ég á netið. Annað endar ofan í skúffu. Ég er sífellt krotandi einhverja vitleysu til þess eins að drepa tímann og heilasellurnar. Ef ekki væri fyrir skrif lægi ég lengur upp í rúmi og svæfi eins og tröll.
Að koma orði á blað tæmir heilann af versta ruglinu sem safnast þar yfir daginn. Ég verð helst að sjá suma hluti á blaði áður en ég framkvæmi þá. Það eru bókstaflega skrifblokkir og pennar í flestum herbergjum íbúðarinnar. Annars líður mér hálf illa.
Ég geng oftast með penna og blokk á mér. Og lítinn og löglegan hníf. Kann ekki við að verða myrtur án mótspyrnu. Er eitthvað svo aumt. Annars er hann bara til hughreystingar rétt eins og þegar ég var blaðberi sem unglingur.
Myndi aldrei nota hníf. Krefst of mikillar nándar. Kannski eins gott að ég á enga byssu því hana myndi ég ef til vill nota. Krefst engrar nándar. Annars er lítil hætta á árás nema maður sé dópsali eða á djamminu niður í miðbæ.
Auðvitað tómt rugl að ganga með vopn. Skárra að láta stúta sér með hraði heldur en að láta það dragast á langinn langt fram eftir nóttu.